Birhan Keskin - Kiryarên Zivistanê Yên Li Min

I

Seni bir boşluğa attım
gövdemi başka gövdeler bilmeyecek artık
boşluk sesi ol..
hoşluk sesi ol..

sonra dönüp üz beni.

Yüzüm yüzünü terk edeli kıştı.
Yeni yeni kıştı. Kollarım kendi
bacaklarımı sarmıştı. Fotoğrafta görünmeyen
ışıklar vardı. Sandalyenin ucuna oturmuştum.
Gözlerim bacaklarıma dolanan kollarıma,
sonra bacaklarıma, sonra daha uzağa, salondan
da uzağa,
o yok yere bakıyordu.

seni bir boşluğa attım
gitmek üzereydim kalktım
boşluk sesi ol..
hoşluk sesi ol..

Gözlerimdeki ay ışığı
gözlerinin körlüğü içindi.

II

Hadi benim umarsızım
ben ölmek üzereyim
yorgunluğum da öyle
sabrımın son parçasını da yedim
az önce.

Hadi benim suskunum
geçtiğim yılları yaktım ardımda
çocukluğumdan gelirken düştüğüm
o keskin virajdan
sürüklendiğim bu vakte dek
sıkıca tuttuğum
kırık dökük inançlarım bile
ölmek üzere.

hadi benim kırgınım
kışın bana yaptıklarından,
yazın beni öldüren yıldızlarından sonra
yitirdiğim mevsimler değil,
vaktim yok,
baktığım yerleri yaktım
içime ağladığım suları da içtim
az önce.

III

Seni şimdi bir yabancı gibi karşıma alıp
sanki senden bahsetmiyormuşum gibi yapıp
sanki benden bahsetmiyormuşum gibi
hatta bir aşktan bahsetmiyormuşum gibi
fırtınayı ve huzuru anlatacağım sana.

Yılları ve yolları, limanları ve fırtınayı
ve aşkın belki hiç adı geçmeyen kuzeyini
aşkın bu kuzeyden nasıl düşürüldüğünü,
artık sonsuza dek yitirdiğimizi
büyünün bitişini,

hiç gerekmeyen yıllarda huzur,
çok gereken yıllarda da fırtına
nasıl yaşanır onu anlatacağım.

Seni bir yabancı gibi karşıma alıp
bunun dayanıklı bir şey olmadığını
sürekli kılınmadığını, çünkü aşkın
yapılan bir şey olmadığını,
başlangıçta bir melek konduğunu
sonunda bir kelebek öldüğünü,
yani kısacık sürdüğünü, oysa hayatın
bir korkular ve alışkanlıklar bütünü
olduğunu,
bütün bunları sana
nasıl anlatacağım?

IV

Kalbim
ölü mevsimler gibisin
bir şeyin görünmeyen iyi yanları gibi
ama bitti mevsim,
bir başka yolcu yok sana
fark etmez gibisin.

Kalbim
demir masanın küfü, örtünün yırtığı
camın kırığı, patlayan freni hayatımın
kalbim, anla, bitti mevsim
bir başka yolcu yok sana.

Birhan Keskin

Kiryarên Zivistanê Yên Li Min

I

Min tu avêt nava valahîyekê
Dê ti gewde gewdê min nezane êdî
Bibe dengê valahîyê...
Bibe dengê xweşahîyê...

Paşê vegere û min biêşîne


Gava ku rûyê te, rûyê min terikand zivistan bû.
Hêj nû bibû zivistan. Destên min çîpên min pêçandibû. Di wêneyan de şewqên nedîbar hebûn. Li ser kevîya kursî rûniştibûm. Çavên min li destên ku çîpên min pêçandî, paşê çîpên min, paşê jî jê dûrtiran, ji salonê jî dûrtir, li wê valahîya tuneyî dinihêrî.

Min tu avêt valahîyekê
Dikim biçûma, rabûm
Bibe dengê valahîyê...
Bibe dengê xweşahîyê...

Hîvrona di çavên min de
Ji bo koraya çavên te bû.


II

De bêçareya min
Ez dikim bimirim
Westana min jî wusa
Min kerta dawî ya sebra xwe jî xwar
Bistek berîya niha


De bêdengîya min
Min salên ku jê bihûrim şewutand li paş xwe
Ew bawerîya min a şikestî û jihevdeketî ya ku min xwe pê ve şidandibû
Ji wê fetloneka dijwar a ku gava ez ji zarokatîya xwe dihatim lê ketibûm û heya niha ez pê ve kaş dibim jî dike bimire.

De dilşikestîya min
Kiryarên zivistanê yên li min,
Piştî havîna ku stêrkên wê min dikujin,
Yên ez wenda dikim ne demsal in.
Wextê min tune,
Min derên ku lê nihêrîbûm şewitand
Avên ku herikandibûm hundirê xwe jî vexwar
Bistek berîya niha.


III

Ez ê aniha te wek bîyanîyekî bidim li hemberê xwe û
Çan wekê behsa te nakim
Çan wekê behsa xwe nakim
Heta çan wekê behsa eşqê jî nakim
Ez ê behsa bahoz û aramîyê bikim ji te re.

Sal û rêyan, bender û bahozan û bakurê eşqê yê belkî navê wî qet derbas nebûyî, bê çawa eşq ji wê bakurê hatîye ketin, bê çawa êdî heta hetayê me ew wenda kir, xelasbûna efsûnê,

Di salên beredayî de aramî,
Di salên kêrhatî de bahoz
Bê çawa tên jîyîn ez ê behsa wan bikim.

Ez ê çawa te wek bîyanîyekî bidim li hemberê xwe û
Bê çawa bêjim ev ne tiştekî qayîm e, bi domdarî nehatîye kirin, ji ber ku eşq ne tiştekî çêkirîye,
Di serî de ferişteyek lê danîye,
Di dawî de perperokek lê mirîye,
yanê kurtikî domîye, lê jiyan bi tirs û elimandinêyek pêk hatîye,
Ez ê Van hemûyan ji te re
Çawa vebêjim?


IV

Dilê min
Mîna demsalên mirî yî
Mîna tiştekî ku alîyên wî yên baş nedîbar î
Lê xelas bû demsal
Rêwîyeke din nîn e bo te
Mîna bêhay î.

Dilê min
Kufa maseya hesin, çirîyaya rûberê,
Şikestîya camê, teqîyaya frêna jîyana min,
Dilê min, fehm bike,
Xelas bû demsal,
Rêwiyeke din nîn e bo te.

Birhan Keskin

werger: h-erdalok

Birhan Keskin - Sibat

Birhan Keskin - Sibat

Ez bi vê olana hundirê xwe, ez bi vê pêta agirê hundirê xwe, hew dikarim vê hi-narê hilgirim.
Yê ji destê min bikeve, odeyên wê belav bibin, birijin; dilê min ranake.
Ji min; ji demsalan dayîk, ji xewnên min tûl, ji emrê min êş û elem nizilîye li te
Ev eşq wekî dizayneke bêîmkanî ma li ba min, nikarim hilgirim.

Dilê min di vê helbestê de, ku navê wê Sibat e, wekî çemekî dirêj diêşe.
Giloka h'eyê min verisî.
Ji ser milê xwe yê çepê hespê xwe yê reş; ji wê sibata kevin a ku bi te ketibûm jî çala xwe distînim.
Ramana e'rafeke sor dayne şûna wê valahîya ji min mayî.
Daristanek çawa tê bîranîn di pelekê de, vê carê bila ew be ya ku min tîne bîra te.

Rojek bê û ji destê te jî bikeve hi-nar,
Rojek bê û eşq te jî ji cihekî rake û dayne li cihekî din,
Û çi wextî li ser milkê dilê te bigire berf
Wî çaxî gazî min bike, ez ê ji te re vebêjim bê çawa ji emrekî bi ziviran dibihurin quling.

Nebêje di h'eyê min de safrayek zerik,
Di zimanê min de rûpelek bagerî ku difire,
Di gotinên min de şifreyek jêbirî heye.
Te nikarî min jê bike ji çolê, rêya min e'raf e.

werger: h-erdalok

Birhan Keskin - Şubat

Ben bu içimin yankısı, ben bu içimin koruyla

bu narı daha fazla taşıyamam.

Düşecek ellerimden, dağılıp dökülecek odaları,

dayanamam.

Benden sana mevsimlerden anne, uykularımdan tüller,

ömrümden ağrılar sızmıştır.

Bu aşk bende bir imkânsızlık tasarımı gibi kaldı,

kaldıramam.

Adı Şubat olan bu şiirde kalbim

uzun bir nehir gibi ağrıyor. İnat yumağım çözüldü.

Sol omzundan siyah atımı, sana düştüğüm o eski şubattan

çukurumu alıyorum.

Benden kalan boşluğa kırmızı bir araf düşüncesini koy.

Nasıl hatırlanırsa bir yaprakta bir orman

bu kez o olsun beni sana hatırlatan.

Bir gün olur senin de düşerse elinden nar

Aşk bir gün seni de alır bir yerden bir yere koyar

Ne zaman ki kaplar gönül mülkünü kar

Çağır o zaman, anlatırım sana,

bir ömürden nasıl döne döne geçer turnalar.

Sanma ki inadımda sarı bir safra

dilimde uçuşan rüzgârlı bir sayfa

sözlerimde silinmiş şifre vardır.

Sökmedin beni çölden, yolum araftır.

Birhan Keskin - Mûrîstang

Birhan Keskin - Mûrîstang

Min bi sebra rihê xwe, bi eşqa dilê xwe ava kir,
ji dantêlên pereng ev rê, li bin daristanê,
bes wê bixwîne.

Min, duaya li kenarê devê min disekine ya ku te dîtî, ji axa li bin pîyên xwe, hêsrên ku min rijandî bawer kir. Wusa dirêj e ku dinya; ji bo pêçandinê, tewandinê, vebûnê ku bibe çarşef. Pêkan e ji bo emrek rê çêbike, rê biçe.

Ax! dîsa jî bila ti kes kedera li ser rêya min nezane, bila mezin bibe, fireh bibe, bigere li emrê min; girtîye derîyê wê jî zû ve, paceya wê xeydan.

Kî yê fehm bike van nîşaneyên pereng? Bila ji zimanê ti kesî neyê xwendin yên ku di hundirê min de hûr dibin. Ji bo şînahîyekî li deşt û çîyan veşartî ketibûm rê. Yê min jî hebû qîrîneke henderan, qederek li ser de çû, min teslîmê bagerê kir.


Karinca - Birhan Keskin

Ruhumdaki sabır, kalbimdeki aşkla kurdum
kor dantellerden bu yolu, ormanın altına
yeter ki oku onu.

Senin gördüğün ağzımın kenarında duran dua,
ben ayaklarımın altındaki toprağa, döktüğüm
gözyaşına inandım. Öyle uzun ki dünya;
katlanmaya, kıvrılmaya, açılıp çarşaf olmaya.
Mümkündür yol yapmaya bir ömür, yol almaya.

Ah! yine de yolumdaki kederi kimse bilmesin,
büyüsün, genişlesin, dolansın ömrümü;
kapısı kapalı çoktandır, penceresi dargın.

Kim anlayacak bu kor işaretleri?
Kimsenin dilinden okunmasın içimde ufalan.
Ovada ve dağda saklı bir mavi için
düştümdü yola. Benim de yaban bir çığlığım vardı,
çok zaman oldu, teslim ettim onu rüzgara.

Kışa girdik kıştan çıktık
ama değişmiyor insan
karınca duası diyorlar ördüğüm yola..

Em ketin zivistanê, ji zivistanê derketin
Lê naguhere însan
Dibêjin 'duaya kurmorîyê', ji rêya ku min honandî re.

Werger: h-erdalok

Devê Biçûk Kenên mezin

Devê Biçûk Kenên mezin


xwînarî ji nû ve dest pê dike.
Bila yek gazî yekê bike.
Bila yek bê û yek biçe,
Yek bimîne, yek bistire.
Lê li gel her tiştî xewnek xweş e hemû dinya, ya ku tu tê de digerî û dinalî.

Em ne he ne, ne jî tune ne,
lêvên ku bi lêvên te kevin bûyî dixwim,
çavên ku ji reşahîya çavên te korr bûyî dişom
Lê li gel her tiştî xewnek xweş e hemû dinya, ya ku tu tê de digerî û dinalî.

Li wan kenên te yê mezin, yên ji wê devê biçûk,d
Û li wan himbêzên mezin, yên ji wan çengên biçûk...
Lê li gel her tiştî xewnek xweş e hemû dünya, ya ku tu tê de digerî.

Mayakovskî- Ji bo herkes û her tiştî

Ji bo herkes û her tiştî

naxêr.
Nabe.
Dildaram, tu jî ji min xeyîdî?
Bo çi?
Binêr,
Hatim.
Min kulîlk jî h-anî,
Lê, lê... min qet xerabîyek li te nekir!

Bi rûyek çilmisî
Ketim û mam bi şewişî
Kolan li derdora min zivirî hey zivirî
Min bihîst dengê frênan yên biteql
Ba digobilî
Hinarokên min diêşand.
Gelemşeyek weha hîç nebibû.

Di peytaxta alozîyê de
Min li derdora xwe nêrî
Bi rûyek hişk,
Kewgirî,
Qey dibêjî l'ber sikratê bûm.
Di vê navberê de, dilê min jî zîyan e.

Xerabîyekê li min nakî
Lê bi min re eleqedar jî nabî,
Êdî
Hîç ne xema te me.

Eşq!
Tu hebû hertim di hişê min de
Bes e!
Dawî bikin vê lîstoka bûdelayî
Hûn bixwazin min binirxînin
Ez serserîyê herî biîhtîşam im.

Tê j'bîra te?
Gava pişta Îsa di bin xaçê de qulûzî bû,
Ji bo bêhnekê sekinî.
Qelebalixa ku wî temaşe dikir,
di wê demê de kirin qêrîn û bi ken gotin:
"bimeşe, bûdelayooo!"

Rast e!
Heyfa te li min nayê.
Di roja wî ya herî dijwar de
Diqêrî li rûyê hêjarekî,
Rehetîyê nadî wî, lenetê lê dibarînî
Lê jixwe em amade ne ji bo vê

Rewş va wisa ye!

Bi sond ez ê bibim yekî durist,
Keçekê bidin min.
Bila yeke ciwan
û tiştek xweşik be.
Ti xerabîyê lê nakim
Bi tenê ez ê safitîya wê xera bikim,
Bi peyvên xwe yên tûj û qeşmerî

çav be çav! diran be diran!

Bênavber bi hezaran caran ez tolhildanê fikirîm.
Hûn bixwazin min bitirsînin.
Sûcdar di ortê de ye,
Ne wusa?

Çav be çav! diran be diran!

Bikujin
Min çal bikin.
Ez ê xwe ji wir xelas bikim.
Çi ji destê min bê ez ê bikim.
Lê mîna kûçikekî
Ez ê bidim pey we
Û bênavber ez ê êrîşî we kim.

Bi şev tu yê ji nişkave hişyar bibî
Çimkî ez ê bi dengê xwe yê zûrik gurmînî li şeva te bînim.
Tu hîç dilekî rehet nadî min,
Nema ti ferqa min ji girtîyekî
Lê dîsa jî bihêz im ez!

Mîna xezaleke ku stûrhê wî maye bi têlê ve me.
Çavên min sor bûne.
Hêjarekî jî bim
Ez ê derkevim li hemberê herkesî
Û rûyê xwe nîşanî herkesî bikim.

Însan nikare bireve!
Bi haleke
Pîs û poşman.
Ku hewce bike diraze li ser kevirên sar.
Ez ê jî xêz bikim wêneyê bêdînekî
Li ser derîyê Çar


Zûha bibin çemno! Bila têhna Çar neşike.
Nifîran lê bikin.
Rojo! tava xwe ji bo wî beyhûde xerç neke.
Bi hezaran hevalên min ji qadan bên avêtin!
Lê gava ew wext, ji heyamê dûr ve û ji qerisînan rabû û hat,
Wê bizanibe ku rojên xwe yên dawî diqesifîne/dikuje.
Dê heydût û celadên wî nikare ewî xelas bikin.

Roj hiltê.
Hingî diçe ezman vedibe,
Û hêdî hêdî şevê dadiqurtîne.
Pace birqonek in,
Miqilk germikî...
Tava azadîyê dibare li ser bajêr.

Ey tola pîroz!
Rêberîyê ji min re bike
Pir bi hêz î
Dijî di risteyên min de.
Ev dilê min
Yê ji te re bêje her tiştî
Mişt tije ye ew.

Ey insanên pêşende!
Çawa nin?
Divê ez we nas kim.
Li vir im,
Bi hemû êşên xwe ve.
Birînên min dinalin...
Ez ê ji we re bihêlim her tiştê xwe;
Wê mebesta xwe ya bextewar.

Vladimir Vladimiroviç Mayakavski
wergêr: erdalok

Kevir - Birhan Keskin

Kevir - Birhan Keskin

Hûn ewil rastê rûyê min hatin. Ya herî kevin a li vir im ez. Zikê dinê me. Êşa rûyê erdê li ba min e. Qûm û teht, ez im.

Zanista tenhayî me ez, zanista bêdengîyê...
Plana mezin a sekinîn û mayînê me ez.

Min hemû tişt dît, hemû tişt. Çûyîna avê, kulîlkvedana daran... Min bi caran dît, hê jî ez ê bibînim. Zemanê mezin, ez im.

Behr û pelan li min xist, bayên hişk sertarên min ji xwe re kirin wargeh.
Şikestim, hatim verisandin, hûrhûrî bûm;
Zivirîm, kelijîm cardin bi xwe ve.
Vebikî, bişkînî, lê binêrî; hemû rûyê erdê di her misqala min de ye.

Min kevir kişand, hundirê min ji ber min betilî ye, zimanê min dengvedaneke pir dirêj e.
Ya herî kevin a li vir ez im.

Dema Kûr - Bîrhan Keskîn

Dema Kûr - Bîrhan Keskîn

Min bi gewdeya te ya bisînor hembêzeke bê sînor xwest.
Min xwest ku, xewa min bi te re li ber dilê zivistanê
bi wergerîn û zivirê xwe temam bike,
Çivîkên bakur di hundirê min de xwe kerr bike,
Ji bo ku, zivistan û fêkîya di dilê zivistanê de giran bûyî,
Ji bo ku zimanekî xwisî ketî li ser, sar bûyî û qerisî bibîr bînim,
Ez di wê valahîya kimyewî ya ku min sermest dike de sekinîm û min lava kir:
Min nehêle li vê valahîya reş û tarî,
Min demeke kûr xwest ji te,
Lê nede min!
Ne kêrî zivistanê ne jî kêrî havînê tê dilê min,
Biderizîne zimanê qerisî yê di navbera me de,
Nikarîm sedema nebûna te jî xwe re bêjim,
Çi wext e nebûna te
Mîna kevaneke biberf di hundirê min de.

Rabe li ser pîyan, nêz be, zimanê xwe di devê xwe de wergerîne û bêje;
Ez bi wê/wî re li ser kevirên bêzaaaar yên behrê lêxistî bêdeng bibûm.

wergêr: erdalok

Derî - Birhan Keskin

Derî

Ji min derbas be, ez ê bisekinim, li bendê bim, ji min derbas be.
Lê ji min derbasî li ku dibî, ez nizanim.

Gotin fêkîyeke gîhayî heye li pişt perda sebrê,
Dinyayê sebrê hînê te bike, tehma fêkîya gîhayî jî.

Gotin wek wê darê ma li bendê, wek wê darê xeyal, wek wê darê bi keser.

Vebûm, hatim dadan, vebûm, hatim dadan,
Min dîtin yên dihatin bi qasî yên diçûn jî.
Kanê dawîya sebrê, ka kerê xemdar, hinara bê perwa li ku ye, ka bexçe?

Yek bihata... yek bidîta... yek hatibû... vebibû... mabû...
Dimîne hêj li ba min.

Çend zeman e diçingîne ev valahî di hundirê min de,
Destê kê çû, kêfxweşa bexçe bû tûya li hemberê min?
Herî zêde li wê nihêrîbûm, Bi carek tenê ba jî bihata ziman, Pir xwestibûm.

Bi ya min ba hêj nedipeyîvîm, lê dibe ku qulfa zengarîya zimanê min vebe,
Hevoka min a ji rê derketî bike vîzîn, ji bo kurmê li hundirê min xwe bilivîne,
Zingînî li xwe anîm bêqidûm.

Min hemû dît, hemû dît, dawîya sebrê!
Yek bihata, yek bidîta, yek bidîta aniha,
Ba min dihejîne.

Gurpe Gurpa Naqosan e

Naqos! gurpe gurpe naqosan e.

Hergeleye yî tu, haşhaşî û paradoks...
pembekî, şîrret û gîrdab î tu.
Santîmentalîya kê ye dikuxe?

ey xweda! ev dîyalog û monolog û prolog kêra tiştekî nayên. Di rêya şîn û matemê de piştêneke reş, reş heta tu bêje reş li newqa min re girê bide. Heqîqat ne xala gerdenê ye, piştêna newqa min e.
Pişta xwedê birîndar e sanirim, loma nahêle KURD pişta xwe bide xweda.

Neyse boşvêrke, jixwe pişta herksî jî birîndar e...
Heta ku parsûyên me xwar bibin em ê di enîya parastinê de bin.

Tifingê dik-şînim. Tetikê dik-şînim. Kirtikan diavêjim milê xwe. Zengelikê ji stûyê xwe derdixînim û rîmeke bronzî hildigrim. Xwe bidin paş, xwe bidin paş, memikên min birîn in, devê min qîyamet... Bêreng û trajedî me. Roja halanê, roja lêdanê ye.

Kûçik dê xwîna suretên entîqa bialisin. şşşş! devê xwe xwar bike, bacaneke sor bixwe. mayîneke kûr, barût û dînamîteke nûr bixwe. Soneyên şeytên bixwîne û destana Rustemê Zal...
Bella! Bella!

Jorge Luis Borges - Dream (Xeyal)

Jorge Luis Borges - Dream (Xeyal)

Dema ku wext,
Bi saeta şeva nîvê şevê,
Were tarûmar kirin,
Ez ê ji hevalên Ulîses kûrtir biçim
Li welatê xeyalan
Ê ku aqlê înasanan jê nabire.

Parçeyên ku aqlê min jê nebirî
Man li ba min
Ji wê dinyaya bêbinî;
Şînahîyên ji botanîka hov,
Ji her celebê heywan,
Dîyalogên bi mirîyan re,
Rûyên ku ji her yekî di eslê xwe de rûpoş,
Peyvên ji zimanên kevnar,
Û car caran tirsên ku naşibin yên sibehan...

Yan ez ê bibim hemû yan jî hîç,
Ez ê bibim yê din, yê ku bêhay, bûyîm.
Ew xeyala din, yê ku ez a serbixwe nihêrî.
Yê ku anha wî/ê bê gazind şirove dike û dibişire.

erdalok

Tehma Hîçbûnê/ Charles Baudelaire

Tehma Hîçbûnê/ Charles Baudelaire


Ey rihê min ê gebsoyî,
Bûdelayê kal!
Di baskên xwîna te de çîrûskeke har pêdiket,
Hema galûka hêvîyê bi hêdî li te biketa, radibû li ser pîyan
Ey nexweşê ku niha bi her gavê helkehelk pê dikeve,
Hespê beredayî!
Xwe bi erdê ve dirêj bike û li ber xwe bide.
Dibe qey hêleke dinyayê netemire...

Rihê min! êşên xwe binixwimîne.
Wextê hişyarbûna di darbestên ji mermerên giran e.

Têkçûyî, di nav birînan de yî, kalbûyî yî, xurifî...
Êdî ne tehma pevçûnê,
Ne jî firtonekên napengivîn yên eşqê nagihêje peravên te.
Bi xatirê te! klama bilûrê,
Axîn kişandina flûtê! bi xatirê te...
Êdî derîyê min yê mirûztirş û tarî nedin.
Ey kûrahîya hezê, agirê pêjnê! bi xatirê te...

Rihê min! bihara te ya xweşik bi dawî bû.

Wext wextê xelasbûna ew bêhnên ku dîn û har dike ye.
Di bin pîyê min de giroverok dizivire dinya.
Di devê çîyayên bi berf û bêdeng de,
Rêwîyeke qerisî ber bi zinaran ve dişemite.
Hewce nake ku tu xwe li destê ricifa raborîyê, Qulûbeya bager a bi qamîşan hatî honandin, bigirî.
Ey girîzana muazzam ya zemanê rihê min ku bi her nefesê gewdê min dadiqurtîne!
Gazî şepeyên dinyayê bike.

Zeman wê te bipêçe, bireqisîne û bibe.

wergêr erdalok

Paul Verlaine-Xeyala Min a Nas

Paul Verlaine-Xeyala Min a Nas

Tim difikirim, wê xeyala ecêb û Kelijdar:
Ya jinekê ku jê hez dikim, ji min hez dike;
Ji min hez dike û fehm dike, ne bi temamî
Bi her carê, lê dîsa jî ne bi temamî

Ax ew ji min fehm dike, û dilê min geş dibe
Mixabin! dilê min; tenê ji bo wê ji derd û kulan derket
Tenê ji bo ku germahîya xwêdana enîya min a rengavêtî
Bi rondikên xwe hênik bike, digirî

Nizanim! Zerî ye, esmer e yan sorgevez e?
Navê wê? tê ji bîra min, newayeke şirîn û nerm bû
Mîna evîndarên ji hêla emir ve hatî mişext kirin.

Awirên wê mîna awirên peykeran bû
Dengê wê hebû; Dengeke aram û giran
Mîna dengê evîndarên ku ahêna wan pêl bi pêl wenda dibe

Ji filîma Tarantino - Pulp Fiction

Ehehehe rojbaş ehehehe

Rêya zilamê dilpak, bi zilma bêînsafîya xweperestan/egoîstan û mirovên xerab ve hatîye pêçandin/dorpêç kirin. Bi tenê kesê ku bi navê merhamet/dilnermî û nîyeta baş, di newala tarî de, ji yên zeîf re rêbertîyê dike hatine homandin/evrandin. Ji ber ku ew pişetavanê rastîn yé birayên xwe û rizgarkerê zarokên wenda ye. Ez ê teqez heyfa xwe ji yên ku dikin birayên min jehr bikin, bistînim û bi hêrs û hêzeke mezin li wan bixim. Û gava ku bêm tola hildim tu yê fêhm bikî ku navê min Xweda ye.

Ji filîma Tarantino Pulp F.

The Ballad of Reading Goal - Oscar Wilde

Rojbahahahahahaş!


 Balada Zîndana Readingê
The Ballad of Reading Goal - Oscar Wilde

Çakêtê xwe yê sor li xwe nekiribû
Ji ber ku xwîn jî şerab jî sor bû.
Û xwîn jî, şerab jî bi destê wî ve latimîbû
Dema ku ew bi termê wê re dîtin
Li rex termê wê rebenê
Ku hezker û qetilkerê wê yê li nav nivînan.
Meşîya bi sucdarên din re
Li nav kincên gewr û xirpanî;
Di serê wî de kasket
Û bi gavên aram û şadîman;
Lê min qet nedîtibû yekî ku
Weha kewgirî noqî rojê dibe.

Min qet nedîtibû yekî ku weha
Li konên çîksayî, şîn û biçûk
Ku mehkûman digotin asîman;
Û ewrên ku her carê bi bawenên zîv
Li bayê diket û diçû
Bi çavê kewgirî temaşe dike.
Û meşiyam di nava çemberekê de
Bi wan rihên nava ezabê re
Û fikirîm dibe ku çi kiribe vî zilamî
Dibe ku mezin an biçûk bû sincê wî
Di wê heynê de yekî ji paş min ve
Bi dengekî nizm kir pistepist
"Yê wî zilamî di demeke nêz de darve kin."

Ey Xweda! Dîwarên zîndanê
Ji nişkave hejîyan,
Asîmana li ser serê min
Bû mîxferek pola ya ji agir;
Û dema ku ez jî rihek bi ezab bûm,
Min jî ezabê xwe hîs nedikir.
Min fehm kir ku bi kîjan fikrên lehnetî
Dimeşe di vê rêyê de,
Min fehm kir ku çima bi çavên kewgirî
Li rojên ronî temaşe dike;
Hezkera xwe kuştibû vî zilamî
Û ji ber vê jî wê bihata kuştin.


Axirê herkes dikuje hezkera/ê xwe,
Vîya wusa bizanin.
Hinek bi awireke tûj dikujin,
Hinek bi pesneke xweş...
Yên bêzirav bi ramûsanê dikujin,
Yên wêrek bi derba şûrê!
Hinek bi ciwanî dikujin hezkerên xwe,
Hinek bi extîyarî;
Hinek bi destên şehwetî dixeniqînin,
Hinek jî bi zêr û zîvan dixeniqînin hezkerên xwe,
Yên dilovan xencerên xwe dik-şînin;
Ji ber ku yên weha dimirin zû sar dibin.
Hinek hindik hez dikin, hinek pir
Hinek distînin, hinek difiroşin
Hinek bi çavên girî dikujin
Hinek jî bi çavên beloq...
Ji ber ku herkes dikuje hezkerên xwe
Lê belê herkes bo vê kuştinê namire.


balad: cûreyeke vegotina çîrok an jî bûyerekê ye.
Bi xemgînî, giran û carna jî bi melodîyan qalkirina bûyerên ji rêzê ye.

Kaktus And Teksas - Birhan Keskin

Kaktus And Teksas

Min ji we re,
qet behsa
Tarîgewrika vê odeyê,
Okyanûs û pelên wê yên ku min dixeniqînin,
Xwêya mayî li ser laşê min û
Hêsrên li ser balîfan zûha bûyî
Nekir.

Ez,
Bi tabieta xwe ya spî, sipspî
Ji telefonên we yên ku
Bi "çawa yî" re dest pê dike re
(A rastî balkêş, ecêb)
dibêjim "baş im."
Yanê ya rastî ditirsim ku bêjim,
Ev hemû qîyamet,
Ev hemû cînnet,
Ev hemû cînayet e.
Ditirsim ku peyvên êdî
Qet neyê sererastkirin bêjim.

Gava bi telefonê re
Ronî jî dihat girtin
Gotina we ya;
Bextê te xweş! bextxweş! xweş!
Diçingînî di hundirê min de,
Min qet behsê nekir ku
Bê çiqasî ev min dişikîne.

Tiştên ku hêj min behsê nekirî pir in
Kulîlkên havînê, kulîlkên cam dimirin
Sorahîya êvarê vediguhere zîvî
Ev jî girîng in helbet
Herî kêm
Bi qasî
Hînkirina we ya îxanetê
Şikestina we ya baskên min...

Bîrhan Keskîn
wergêr erdalok

Zilamên Qeware (The Hollow men)

Zilamên Qeware (The Hollow men- Oyuk Adamlar)

Qurîşek ji bo Old Guy ( A penny for the Old Guy)

i
Em zilamên ku hundirê wan qeware ne
Em zilamên ku hundirê wan kelogirî ne
Yên bi hev re qor dibin,
Serê wan ka dagirtî. Heyf!
Gava ku dengên me yên hatî zuha kirin
Bi hev re dike pistepist
Bêdeng in, bêwate ne;
Wekî ba çawa be di pûşan de,
An jî lingên koremişkan di hûrbûna caman de li kulînê.

Dîmen bêteşe, sî bêreng,
şelûşeht dijwar, jest bêleq;

Wan konê xwe bar kirin û çûn
Çav neniqandin û çûn welatê din yê mirinê.
Me bi bîr tînin, ku bi bîr bînin,
Wê bêjin rihê wan yê har berze nebû lê,
zilamên hundirê wan qeware bûn
zilamên hundirê wan kelogirî bûn.

ii
Ew çavên ku nikarî di xewnan de bibîne
Di welatê xeyalan yê mirinê de ye.
Ev xûya nakin;
Li wir, ev çav tîrêjên rojê ne
Li ser stûneke şikestî,
Li wir, ev darek diheje ye
Û Deng
di strana bayê de
Ji stêrkeke ditewife dûrtir û jê ezîmtir e.

Ku nêziktir nebim
Di welatê xeyalan yê mirinê de
Ez ê jî kincên xwe biguherînim
Bi kincên bikare;
Kurkê koremişkan, mûyê qijikan, darikên çeperast
Di zevîyeke de
Bi kîjan alî ve bigobile ba, li wî alî ve
-Ne jê nêziktir-

Ew hevdîtina dawî nabe
Di welatê tarîgewrik de



iii
Ev axa mirîyan e
Ev axa kaktusan e
Li vir pûtên ji keviran bilind dibin
Li vir tê standin
Duayên ji destê zilamê mirî,
Di bin birqîna stêrkeke tewifî de

Ev hercar wusa ye?
Di welatê din yê mirinê de
Hişyarbûneke bi tenê,
Di wê saetê de,
Di wê gava ku em bi hestyarî dilerizî de
Dua dinexşandin ji kevirên şikestî re.

iv
Li vir nîn in ew çav
Li vir çi degerin ew çav
Di vê deşta stêrkên dimire de
Di vê deşta qeware de
Di welatên wenda yên çena wan şikestî de.

Di vî cihê hevdîtina dawî de
Em li hev digerin
Û ji axaftinê direvin
Li perava vî çemê hilpişîn bêhal ketine.

Em ê nebînin, heta ku
çavên me cardin bel nebe
mîna stêrkên bêdawî
Gulên qatqatî
Di welatê tarîgewrik ya mirinê de
Ev e hêvîya dawî
Ya zilamên vala.

v
Em li vir li derdora hêjîrên frenkî digerin
Hêjîrên frenkî hêjîrên frenkî
Em li vir li derdora hêjîrên frenkî digerin
Saet di pêncan de li serê sibehê

Li navbera raman û rastîyê
Li navbera tevger û çalakîyê
Dikeve ew sî
   Ji ber ku yê te ye welat

Li navbera têgihîn û afirandinê
Li navbera coş û bertekê
Dikeve ew sî
   Jiyan têra xwe dirêj e

Li navbera arûze û tevzê
Li navbera hêzdarî û hebûnê
Li navbera gewher û nijadê
Dikeve ew sî
   Ji ber ku yê te ye welat

Ji ber ku yê te ye
Jiyan e
Ji ber ku yê te ye ew

Ha wusa diqete qiyamet
Ha wusa diqete qiyamet
Ha wusa diqete qiyamet
Ne bi gurmînî bi nalînî.

jî Îngilîzî erdalok

Qapaxén çavén min û mîza bédeng

Qapaxén çavén min û mîza bédeng

Ev du meh e yekem car şeva din, ji xewé hişyar bûm. Rabûm, saet çar bû. Ji bo ku xewa min neherime, min qapaxé çavén xwe venekir. Di nav cihan de rûniştibûm, nişkave gunehé min bi min hat. Ji bo ku zédetir xwe aciz nekim, rabûm çûm wcyé. Min di wcyé de diréj diréj, téra dilé xwe, bi çavén girtî, ber bi dengé avé, bi avé re, bi kela xeyalén xwe re, bi zagona xwezayé re, di bin şewqa lembeya 100 wattî de, bi domdarî, li gorî teorama lîmît û permûtasyoné bi aheng û şéweyek harmonî mîst. Şirşira avé û ya mîz, li gorî bîyolojik saeta min, 23 sanîya devam kir. Di nava van 23 sanîyan de 23 caran emré min li ber çavén min re derbas bû. Rojén biçûktayé, yén lîsé, û yén di  zanîngeh û yén di nava xebaté de derbas bûyî, hemû wek makaleyeke bi rékûpék, riste riste, gav bi gav, zipzindî, mîna ku  gurme gurma şerekî şeva tarî ya gerîlayén fîşekan bi baldarî dibarîne, direşîne, dipekîne, dihewîne, diperpitîne, dizolîne, dizingirîne, diçirîne, diteqîne, dixîne, dikuje, disojîne, dikulîne, direvîne, zora dijmin dibirîne, qedera welét diguherîne, heyfa şehîdan hildikîne, şeva tarî diçirîne, dengé bayé û zûrîna guran ditemisîne, şewqa stérk û hîvé dişemirîne, bédengiya tehtekî dixemlîne, li ser min de barîya. Vegeriyam li dû xwe, li nav nivînén xwe.

Destén min békontrol, di bin kontrola sînîrén mejî yén parasempatîk de, diréjî telefoné bû. Du caran di nav lepé xwe de zivirand û tilîya xwe avét li ser kezeba tûşa vekiriné. Gava telefon ji bo emilandiné amade bû, min qapaxé çavé xwe yé çepé, mîna ku deriyé felaté vebe, mîna ku zarokeke ji rehîma diya xwe bikeve, mîna ku satileke nav rûyé avake sar bikeve, vekir. Saet 04:01 bû. Çend heb peyamén rojane, çend agihandiné înstagram û twitteré hebû. Ji xeynî van, di ekrana telefona min de tiştek tunebû. Seba ku çavén min ji xewé tehl nebe, min bi giranî cardin qapaxé çavé xwe yé çepé nişîv kir(aşağı indirmek).

Saet di navbera çar û şeşan de, şexsiyetén min yén eroûtîk,  karker, dîn, zarok, nermik, feodal, xizan, beyefendî, zîrek, zalim, hérs, kenok, tirsok, giran hwd. tevlîhev bûn. Bi ahenga dîn û har û kenan ve hişyar bûm (17 deqqelik serboriya min a di serşoké de jî heye lé xwe re nabînim behsé bikim).

Sîne-goga seré keré dileqe

Sîne-goga seré keré dileqe

Ne ew rûnişt ne tu rûnişt, yek hat û yek çû. Ne ew rûnişt ne tu rûnişt, yek hat û yek çû.
"Ha Siléman, ho Silémano
Çû Siléman, lawé dayé
Şûr keşa, çû Bexdayé."

Fenomen dimire, ji nefsa xwe xelas nabe. Fenomen, hergeleyeke erekte ye. Mehîra xwe, li ber dîwaré kolanan dikelîne, béhna tirşé, tirsé difûrîne li ser bajér. Tu bi ké dikenî? Fenomen zîl e, zeleh e, wehş e û mîna celladeke nan hişk e. Heqé xwe helal bike, ev qedeha krîstalî ji bo te, Noş! Şeq şeqa kadehén dew in. Bi ziké kelemî, çermé keran diqelişîne, diguvéşîne. Çincîra(beşik) xwe bi sîne-goga seré keré ve giré dide û dileqîne. Dileqîne ha dileqîne, dileqîne ho dileqîne; ha Siléman, ho Silémano. Ha Siléman, ho Silémano...

Ciwanek mir, divé xayînek ser jé bikim. Ji bo hemû miriyan, divé kézikeke cicilî bicilî ser jé bikim; kase kase bîra, cewal cewal nîsk, bar bar xîyar, sandoq sandoq gélas û sév belav bikim. Divé zikra Beyrûdiyan di nava qoqé seré xwe de bik-şînim. Ruhsata dengé telllalan tune ku mirîyan hişyar bike. Îsrafîl razaye, bila yek zengilé li ber guhé Îsra-fîlo bixe. Xwé didim ku zikré dik-şînim. Zikré dik-şînim ji bo hemû miriyan. Desté xwe yé deqî ji gewrîya yeké sist dikim. Duayek dixwînim û rondikek diréjînim; mehdé min yé sa/seyan/segan/kûçikan ye. Rûyé xwe danim di nava şoravé de jî nerm nabe. Wehş e rûyé min, gundekî xerabe, Marsa şewutî, Jûpîtera qerisî ye. Ne ew rûdine ne tu rudinî, yek té û yek diçe. Ne ew rûdine ne tu rûdine, yek té û yek diçe.
"Ha Siléman, ho Silémano
Çû Siléman, lawé dayé
Şûr keşa, çû Bexdayé."

Bihéle devé xwe av bidim

Bihéle devé xwe av bidim

Baaa-bilîsok e. Robîn ji babilîsoka klîmayén Rubens û ji axaftinén tehlik, xemé dikeve. Dilerize ihihihihi, merasîm e, ihihihihi giyabinda.l, ihihihihi... Pirtika barané jehré dide hewayé. Boran û tofan û kaos e. Şartéra seré yazdanekî pozbilind avétîye. Qîyameteke nûjen û erotîk e. Klima can didin di nava desté avahîyan de. Can didî. Naxwazim can bidî di nava desté min de. Nede, bide, nede, bide, nede, bide-nede... Kiréç ji rûyé te diweşin, ji hinarokén te, ji te, ji xénî.

Baaa-bilîsok e. Ba hûûûû dike hûûûûû. Allahûûûû ekber! Temarén xanî diqetin. Xwîn jé diherikin xew jé diherikin. Robînsok! Temaré xwe, bi singén ji hestîyén lingan, di sînga min de neqûte. Keviré tirban ji awirén te tûjtir in. Di balafirgeha hundiré min de, ji dévla Boeingan, tîmsahén sorgevez réz bûne. Dev ji cirnîsan berde, ramûsanén min jî xweşik li gerdana te réz bûne ihihihihi. Gerdena te ye balafirgeha herî mezin, tu balafir wekî gerdena te, min nafirîne Robînsonok!

Çala çavé te kûr e, ba xwe lé nagire, baaa-bilîsok xwe lé nagire. Bes bikole çala çavé xwe, téra xwe kûr, téra xwe tije, qiréj û av e. Tîka dikim, bihéle ku kerîya xezalén xwe jî av bidim, genimén xwe jî, devé xwe jî, tilîyén xwe jî... Qehpikeke sewisî ye dilé te, divé di nava kirasén pembeyî de veşérim.

Sixpacké îpne-toze

Sixpacké îpne-toze

Li ser pişta kéré re derbas nebe baby, du reşik li te dikenin, çavén du hesp û du reşîlekan li te ne. Ey xweda! rengé çermé reşikan çi estetîk û efsûnî ne... Qey tu dibé bi herîyé hatiye suaxkirin/molekirin. Axa reş jî di tirbén tarî de béhna xwe dide. Ev hûcra miriné ye, klostrofobî ye, wekî avisan sebra min jî nayé, dikim bifetisim. Sixpacké(şeş masulén zik) min tune ku xwe zexim li darbesté bigirim. Nehatime xesandin, nehatime qûsandin. Qetran e, zîft e werîsé gewriya min, dij-dîne!


Hefté hezar ker bi hev re dizûrin. Aiaiaiaiaiai... Orkestraya manevî... Béhna izdirabé té, nelerize! aiaiaiaiaiai, birînén vekirî, béçare... Bese lo! Ayînén di seré xwe de téxe q*na xwe û bela xwe ji me veke. Derî léxist, derîyé kaosé léxist; marén reş ji kaosé hez dikin. Ji bo xwedé, te kezeba min dax kir. Hundir razaye, hundiré min razaye. Bi dûrbînan lé dinérim, razaye. Çend kîlo ye? hundiré min tune! Di tomografiyan de jî derneket. Lé ev béhna darçiné ji ku té? Îpne-toze bûme, hîpne-toze...

Ax ew laternayén kevin, heyamén kevin... Rehîma xwe dida tavé û béhna xwe dida. Rûyé wé ji tuncé, dirané wé yé krokodilan/tîmsahan, çavén wé moxilî û bejna wé xewyeşîlî û mîna bilûré bû. Nefera ezbet û sûlala xwe ya dawî bû. Belé meftûn e. Şîşeyén dev vekirî, serî jé kirî; yén rîngoyî, yén valayî... Şerab mîna bayé, di valahîyé de diherike. Helbet valahî tune... Di valahîyé de çavén wé çavén min, çavén wé çavén min, çavén wé çavén min, çavén wé çavén min, çavén wé çavén min, çavén wé çavén min. Ax! Ew çav...
Muzîk!

Birgün şu dünyadan göçüp gidersem
Boşa gider de gozyaslarin aglama